The Dodecanese-Δωδεκάνησα


choose your destinations by move/press the mouse on the red dots or on the city name 

διαλεξτε τον προορισμο σας πατωντας πανω στα κοκκινα στιγματα η στο ονομα της πολης



The Dodecanese

The Dodecanese , literally 'twelve islands') are a group of 15 larger plus 150 smaller Greek islands in the southeastern Aegean Sea, off the coast of Asia Minor (Turkey), of which 26 are inhabited. Τhis island group generally defines the eastern limit of the Sea of Crete. They belong to the wider Southern Sporades island group. They have a rich history, and many of even the smallest inhabited islands boast dozens of Byzantine churches and medieval castles.

The most historically important and well-known is Rhodes, which has been the area's dominant island since Antiquity. Of the others, Kos and Patmos are historically the more important; the remaining nine are Agathonisi, Astypalaia, Kalymnos, Karpathos, Kasos, Leipsoi, Leros, Nisyros, Symi, Tilos, and Kastellorizo. Other islands in the chain include Alimia, Arkoi, Chalki, Farmakonisi, Gyali, Kinaros, Levitha, Marathos, Nimos, Pserimos, Saria, Strongyli, Syrna and Telendos.

After the outbreak of the Italian-Turkish war over Libya, in early 1912 Italy, in order to apply pressure on the Ottoman government closer to its metropolitan territories, occupied all the present-day Dodecanese except for Kastellorizo.

After the end of the war according to the Treaty of Ouchy, Italy maintained the occupation of the islands as guarantee for the execution of the treaty. The occupation continued after Italy declared war on the Ottoman Empire (21 August 1915) during the First World War.

During the war, the islands became an important naval base for Britain and France; Italy was allied with both nations during World War I. The Dodecanese were used as a staging area for numerous campaigns, most famously the one at Gallipoli. Some of the smaller islands were occupied by the French and British, but Rhodes remained under Italian occupation. In 1915, the French also occupied Kastellorizo.

Following the war, the Tittoni–Venizelos agreement, signed on July 29, 1919, called for the smaller islands to join with Greece, while Italy maintained control of Rhodes. The treaty further outlined an exchange where Italy would receive Antalya for southwest Anatolia. The Greek defeat in the Greco-Turkish War and the foundation of modern Turkey prevented the exchange. Italy formally annexed the Dodecanese as the Possedimenti Italiani dell'Egeo under the terms of the Treaty of Lausanne. Mussolini embarked on a program of Italianization, hoping to make Rhodes a modern transportation hub that would serve as a focal point for the spread of Italian culture in the Levant. The islands were overwhelmingly Greek-speaking, with a Turkish-speaking minority and an even smaller Ladino-speaking Jewish minority. Immigrant Italian speakers were a marginal language community.

The Fascist program, in its many attempts to modernize the islands, eradicated malaria, and constructed hospitals, aqueducts, a power plant to provide Rhodes' capital with electric lighting, and established the Dodecanese Cadastre. The main castle of the Knights of St. John was also rebuilt. The concrete-dominated Fascist architectural style detracted significantly from the islands' picturesque scenery (and also reminded the inhabitants of Italian rule), and has consequently been largely demolished or remodeled, apart from the famous example of the Leros town of Lakki, which remains a prime example of the architecture.

From 1936 to 1940 Cesare Maria De Vecchi acted as Governor of the Italian Islands of the Aegean promoting the official use of the Italian language and favoring a process of italianization, interrupted by the beginning of World War II.[ In the 1936 Italian census of the Dodecanese islands, the total population was 129,135, of which 7,015 were Italians.

The Dodecanese Prefecture was one of the prefectures of Greece. As a part of the 2011 Kallikratis government reform, the prefecture was abolished, and its territory was divided into 4 regional units of the South Aegean region



Δωδεκάνησα (τα) ή Δωδεκάνησος (η) ονομάζεται το σύνολο των νησιών και νησίδων, ανάμεσα στη Σάμο, την Κρήτη και τα μικρασιατικά παράλια. Το 1912 ο πληθυσμός τους ήταν 143.482. Απ' αυτούς, οι 131.332 ήταν Έλληνες. Ο συνολικός πληθυσμός του νομού Δωδεκανήσου φτάνει τους 190.071 κατοίκους (απογραφή 2001) και έχει έκταση 2.579,275 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τον Οκτώβριο του 2006 τα κατοικημένα νησιά και νησίδες της Δωδεκανήσου ήταν στο σύνολο 27.

Το πλέον ιστορικό, σημαντικό και γνωστό από τα Δωδεκάνησα είναι η Ρόδος, η οποία, εδώ και χιλιετίες, είναι το νησί στο οποίο βρίσκεται η διοικητική έδρα της περιοχής. Από τα υπόλοιπα, η Κως και η Πάτμος είναι ιστορικά τα πιο σημαντικό, ενώ τα υπόλοιπα εννέα είναι η Αστυπάλαια, η Κάλυμνος, η Κάρπαθος, η Κάσος, η Λέρος, η Νίσυρος, η Σύμη, η Τήλος και το Καστελόριζο.

Άλλα νησιά της Δωδεκανήσου είναι το Αγαθονήσι, η Αλιμιά, οι Αρκοί, η Χάλκη, το Φαρμακονήσι, το Γυαλί, η Κίναρος, η Λέβιθα, οι Λειψοί, ο Μάραθος, η Νίμος, η Ψέριμος, η Σαρία, η Στρογγυλή, η Σύρνα και η Τέλενδος.

Αρχαιότεροι κάτοικοι ήταν οι Τελχίνες και οι Κάρες, αργότερα οι Αχαιοί και οι Δωριείς. Ήταν μέλος της πρώτης και της δεύτερης Αθηναϊκής Συμμαχίας. Μεγάλη ακμή γνώρισαν κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Με την υποταγή τους αργότερα στη ρωμαϊκή κυριαρχία, τα Δωδεκάνησα αποτέλεσαν τμήμα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους (395 μ.Χ.). Το 1310 βρέθηκαν κάτω από την εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών. Οι Τούρκοι τα κατέλαβαν το 1522. Τα Δωδεκάνησα συμετείχαν στον ξεσηκωμό τού 1821. Κατά την Κρητική Επανάσταση του 1867, ξεσηκώθηκαν οι Κάσιοι, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μετά από πολλές περιπέτειες, τόσο στρατιωτικές όσο και διπλωματικές, παρέμειναν υπό την οθωμανική κυριαρχία, μέχρι την έναρξη του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, το 1911. Οι Ιταλοί αποβιβάσθηκαν στην Αστυπάλαια, τη Ρόδο και άλλα νησιά το 1912. Η ιταλική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και πέρασαν στην Ελληνική δικαιοδοσία το 1946.

27 Ιουνίου 1946: Στο Παρίσι και στο Συμβούλιο των Υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων Δυνάμεων, αποφασίζεται να περιέλθουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα. Πρόκειται για απόφαση-σταθμό στην πορεία του δωδεκανησιακού λαού προς την ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα.

10 Φεβρουαρίου 1947: Υπογράφεται στο Παρίσι συνθήκη ειρήνης μεταξύ των συμμάχων και των συνασπισμένων Δυνάμεων (και Ελλάδας) και της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα με πλήρη κυριαρχία τα νησιά της Δωδεκανήσου και τις παρακείμενες νησίδες.

31 Μαρτίου 1947: Στις 31 Μαρτίου 1947 ο Βρετανός διοικητής των συμμαχικών Δυνάμεων Κατοχής Δωδεκανήσου ταξίαρχος Α.Σ. Πάρκερ, παραδίδει τη Στρατιωτική Βρετανική Διοίκηση στον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη. Αρχίζει η μεταβατική περίοδος της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης Δωδεκανήσου.

9 Ιανουαρίου 1948: Με το άρθρο 1 του Νόμου υπ' αριθμ. 518 "Περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα"[10] της Δ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων ορίζεται ότι: "Αι νήσοι της Δωδεκανήσου Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, είναι προσηρτημέναι εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28 Οκτωβρίου 1947". Με τον νόμο αυτό, που αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα, τερματίζεται το μεταβατικό στάδιο της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης. Η 7η Μαρτίου 1948 ορίζεται ως ημέρα της πανηγυρικής τυπικής ενσωμάτωσης.

Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου του 1948. Το 1955 η Δωδεκάνησος έγινε νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο.


Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου. Φωτογραφιες (c) Γιωργος Τρουλινος, Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια


copyright 2011 || Design & Development || All rights reserved